Let’s go out #4: WTTV 2017

Yeah, vijfde jaar op rij en nog steeds even fijn: Welcome to the Village festival in Leeuwarden. 

Dag 1
Na een emotionele laatste schooldag  en het lichaam moe van de voorbereiding tot de tuin make-over was ik wel toe aan een weekendje muziek, vrienden, bier en lekker eten.

Rond half twee ’s middags kwamen we aan op de camping en ouwe lui als we zijn, hebben we dit jaar gekozen om op de stilte camping te gaan staan. Uiteindelijk komen we op de familiecamping terecht. Dit klinkt heel groot, maar in werkelijkheid is het een veldje op camping de Grote Wielen, waar uiteindelijk maar een paar tentjes op heeft gestaan. Oftewel lekker rustig.

Mijn jongste zusje en haar vriendinnen waren al gearriveerd. Tijd om de handen uit de mouwen te steken.

wttv1

Als de tenten en de partytent staan mogen we genieten van het welverdiende eerste festivalbiertje. Na een paar uur gaan we richting het festivalterrein. En dat kan alleen maar onder het genot van een BVOtje…al is het een Radler (telt dat ook?).

wttv2

Op het terrein eerst muntjes halen, daarna onze rugtassen in een kluisje stoppen en op naar wat te eten.

wttv3

Onderweg komen we deze ‘regenjasbomen’ tegen. Kinderen hebben deze jassen gemaakt om gedragen te kunnen worden als het regent (duh!!) met het idee ze na de regenbui weer terug te hangen. Helaas gaat dit op festivaldag 1 al mis als het grootste gedeelte van de jassen niet meer worden teruggehangen. Zonde van zo’n leuk initiatief.

wttv4

Met een buikje gevuld met heerlijk pasta gaan Peter en ik naar ons eerste optreden in de festivaltent: Black Honey. Na een aantal nummers hebben we het alweer gezien. Leuke rockmuziek met een frontvrouw die qua zang doet denken aan Amy Winehouse / Gwen Stefani, maar niet super bijzonder. Tijd om weer in het gras te gaan zitten om festivalgangers te kijken.

wttv7

Op naar het hoofdpodium waar we naar Naaz gaan kijken. Een lief meisje van 19 jaar die tussen haar liedjes door uitlegt waar die liedjes over gaan. Heel groot aaibaarheidsfactor.

wttv5

Zo snel als het gaan kan, staan we weer in de festivaltent voor een potje rockmuziek: Paceshifters. Drie jonge Nederlandse jongens die een partijtje snelle harde rocknummers spelen. Springen geblazen.

wttv6

Terug naar het hoofdpodium voor een weerzien met Blaudzun. Jammer alleen dat het wat harder is gaan waaien waardoor je de muziek slecht hoort.

Voordat Blaudzun is uitgezongen gaan Peter en ik voor de laatste keer vandaag de  grote tent in. Er staat ons een theaterstuk van Club Guy & Roni te wachten. Tussen het publiek zien we een aantal dragqueens en andere mensen in waanzinnige kledij en make-up rondlopen. Dit blijkt een opwarmer te zijn voor wat gaat komen, want er wordt een rave beloofd en die krijgen we. Voor en achter ons, op verschillende podia, dansen professionele dansers de benen onder hun lijf vandaan in onwijs mooie choreografieën. Dit alles wordt ondersteunt door live percussie en tijdens de voorstelling spreekt een actrice de ene na de andere krachtige Engelse tekst uit. Ondertussen maakt het publiek onderdeel uit van de club. Heel gaaf om mee te maken, je weet soms niet waar je moet kijken.

Met een voldaan gevoel gaan we terug naar de camping. Tijd om op te laden voor een nieuwe dag.

Dag 2
Zoals gewoonlijk zijn we weer lekker op tijd wakker en dat is fijn want het geeft mij de gelegenheid om zonder te wachten te kunnen douchen. Ja, en dat is best fijn als je in voorgaande jaren anders hebt meegemaakt :).

wttv8

Vaste festivalontbijt (gebakken eitje) wordt met smaak gegeten en ondertussen alvast checken welk programma we vandaag gaan afleggen. Heel fijn dat we kunnen genieten van de ochtendzon vanonder de partytent met op de achtergrond het gekwetter van eenden, meerkoeten, meeuwen en futen. Toch nog een beetje een met de natuur ;).

wttv9

Begin van de middag gaan we weer richting het terrein waar we worden verwelkomd door de klanken van de Nederlandse reggae/ skaband Mr Wallace. Past helemaal bij het weer van vandaag. Genieten van een heerlijke lunch (broodje gegrilde groente!!). We hebben het heel rustig op een kleedje in het gras en verplaatsen af en toe van het ene veld naar het andere veld. Tussendoor zien we singer songwriter Kevin Devine de longen uit zijn lijf zingen met prachtige muziek met daarna stukjes heerlijk cliché rock van Death Alley (inclusief fijne Hulk Hogan snor, lang haar en leren hesjes).

wttv10

Omdat er regen op komst is gaan we in de loop van de avond een plekje onder één van de overkappingen zoeken en daar blijven we voorlopig zitten. Franz Ferdinand, met de ene na de andere hit, horen we vanaf deze plek. Lekker meeblèren vanaf een houten bankje. Na dit concert de poncho over en teruglopen naar de camping. We liggen er op tijd in vandaag.

Dag 3
De laatste dag van Welcome to the Village is aangebroken en er wordt regen voorspeld. Ook omdat Peter de volgende dag nog naar school moet om te werken, besluiten we deze ochtend na het ontbijt de tent in te pakken en de boel naar de auto te brengen. Vanavond weer terug naar huis.

wttv11

Na een lunch op het festivalterrein, besluiten we een kijkje te nemen bij The Wanton Bishops. Vier fijn uitziende mannen uit Beiroet die heerlijke oude bluesmuziek spelen met een The Doors sausje. Terwijl zij het dak van de tent eraf spelen, begint het heel hard te regenen. Heel fijn dat we droog staan.

Omdat dit nog niet retro genoeg was, vinden we het tijd voor wat ouderwetse hiphop van Woodie Smalls. En dit valt tegen. Elk liedje klinkt hetzelfde en de praatjes tussendoor zijn niet om aan te horen (bitch dit, fuck that, erg popie jopie, als je het mij vraagt). Wegwezen dus.

En een Welcome to the Village is niet compleet zonder een dikke enkel. Voorgaande jaren werd dit veroorzaakt door een prik van een hele vervelende vlieg, dit jaar ben ik in een kuil gestapt…en dat liep niet helemaal goed af. Op dag 2 was mijn enkel helemaal ingetapet en op deze laatste festivaldag voelde ik geen pijn, maar was de enkel nog wel heerlijk dik. Gelukkig is dit snel afgezakt en heb ik er uiteindelijk heel weinig last van gehad.

wttv12

Op naar een mooi stukje festivalterrein: Salon Perdu. Daar zien we vijf Amerikanen met een hoog hipster gehalte enorm hard spelen en is blijkbaar headbangen 2017 van links naar rechts in plaats van op en neer. 😉 Niet echt mijn ding, dus terug naar de tent voor mijn persoonlijke hoogtepunt van dit festival: Monophonics. Blanke Amerikanen die heerlijk zwarte soul spelen, met een rockjasje. Wat een energie heeft de zanger en hoe heerlijk is het om te zien dat hij het hele publiek meekrijgt.

wttv13

Nog amper bijgekomen van dit optreden gaan we op de klanken van de Gospel Sessions weer richting Salon Perdu. Daar staan we buiten ‘slaperig’ te wachten op ons volgende optreden: Rat Boy. Dit blijkt een Engelse band te zijn, jonge jongens, die graag veel lawaai maken, wat rappen tussendoor, en het publiek gigantisch laat springen. Een pit tijdens dit optreden is niet vreemd en het publiek klimt aan het einde massaal het podium op. Gekkenhuis.

wttv14

Vervolgens is het wachten op het laatste optreden van de avond. Neerlands hiphop duo Rico & Sticks. Terwijl de laatste drankjes worden gehaald en we de overgebleven munten weer inleveren voor cash stroomt het veld langzaam vol. Ondertussen wordt de lucht steeds donkerder en aangezien de muziek ons niet echt kan boeien, besluiten Peter en ik om naar de auto te gaan. Op naar huis.

wttv2017

Een relaxt en muzikaal weekend in gezelschap van een leuke groep mensen. Volgend jaar zijn wij er zeker weer bij. Wie gaat er mee?

liefs

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s