Every time we say goodbye, I die a little.

Vrijdag 21 juli was best wel een moeilijk dag. Of eigenlijk kan ik beter spreken over een dag met twee gezichten…de allerlaatste dag van mijn werkzame leven op de middelbare school.

Tuurlijk wist ik dat deze dag zou komen, maar dat maakt het er niet makkelijker op. Eerder die week heb ik alle spullen uitgezocht en opgeruimd. En dat voelde eigenlijk heel lekker. Alles opgeruimd achterlaten voor mijn vakcollega’s en dingen weggooien die je al jaren had bewaard met het idee ‘voor het geval dat’. En als je dan je lokaalsleutels bij de congiΓ«rge inlevert, dan weet je dat het er bijna opzit. Met een fiets vol spullen keer je terug naar huis.

Een paar dagen later was het dan zover. De allerlaatste schooldag van het jaar, de jaarlijkse afsluiting met lunch, samen met collega’s. Naast de zakelijke mededelingen over hoe het afgelopen schooljaar is gegaan en wat er na de zomervakantie staat te wachten, was het tijd voor het moment: echt afscheid nemen, waarbij alle vertrekkende docenten nog even extra ‘in het zonnetje worden gezet’.

De rector gaf een korte speech bij alle vertrekkende collega’s (klinkt nu heel veel, maar het waren er 5) en zo was ik ook aan de beurt. Het was een mooi praatje, waarbij ik vanaf het begin het steeds moeilijker kreeg, de brok in mijn keel steeds groter werd, tot ik de tranen niet meer kon bedwingen. En toen dacht ik ook echt ‘fuck it, het is gewoon klote’.

afscheidRuim zeven jaar heb ik met heel veel toewijding zo’n beetje alles gegeven voor mijn werk. En de laatste twee jaar werd dit gewoon steeds lastiger: lastiger om aan mijn eigen verwachtingen te kunnen voldoen en aan de verwachtingen die mijn werkgever aan mij stelde. Met als resultaat dat mijn kaarsje is opgebrand. Toch kan ik mij nu bij deze situatie neer leggen, want ik weet dat dit een gezonde keuze voor mij is geweest. Het feit dat ik tot nu toe geen spijt heb gevoeld van deze beslissing, zegt een hele hoop.

Alle knuffels en zoenen op de wang, alle lieve woorden van collega’s en dat heel veel mensen in contact willen blijven, doet mij heel goed. Maar het is nu echt klaar. Na de zomervakantie ga ik hopelijk met een fris hoofd aan de slag, kijken waar mijn carriΓ¨re naar toe gaat. Voor nu eerst rust, genieten van nog even niets hoeven en moeten doen.

liefs

Advertenties

Een gedachte over “Every time we say goodbye, I die a little.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s